Zijn verhaal

Zijn verhaal

Hier vind je het verhaal van een laatbloeiende man. Dat van vrouwen lijkt er min of meer op. Beiden zijn zeer gevoelig en hebben tot hun eigen verdriet hun liefdesdeuren al een tijd geleden in het slot laten vallen. Ze voelen zich gevangen en niet ontwikkeld, vinden intimiteit ingewikkeld, draaien rond in een vicieuze cirkel van stilstand en pijn.

Dit zou ook jouw verhaal kunnen zijn, al heel lang single zijnde, levend met een ‘verloren’ toekomstbeeld. Al klopt er maar 10% van, dan nog is het schrijnend.


“Ik ben Joris, 39 jaar, bankmedewerker, ICT’er. Ik wil graag het verhaal over mijn leven aan je vertellen. Ik heb nooit een liefdesrelatie gehad. Verliefdheden ken ik wel, maar ze waren altijd eenzijdig. De meisjes hebben het nooit geweten. Niemand eigenlijk. Dit stilzwijgen duurt nu al zo’n 20 jaar en het knaagt aan me. Ik verlang erg naar liefde en intimiteit maar ik heb geen idee hoe ik deze wens in vervulling zou moeten laten gaan. Wie wil mij nou?

Ik ervaar een grote kloof tussen mijzelf en normale mensen om me heen, een kloof die groter en groter wordt naarmate ik ouder word en mijn vrienden gezinnen aan het stichten zijn. Ik houd dit alles maar voor me. Ik ben nogal gevoelig en een perfectionist, dus wil ik niet als een watje overkomen. Maar het gebrek aan hoopgevende contacten schrijnt als de hel. Hoe ben ik hier toch beland?

Nu ik deze regels teruglees, word ik me ineens bewust van de druk van de maskers die ik draag, alsof ik omwikkeld zit. Toch is de druk nou ook weer niet groot genoeg om ermee naar de huisarts te gaan. Het idee te vertellen hoe mijn leven is …., de ultieme afgang. Gelukkig vraagt zij nergens naar.

Ja, ik heb een goeie baan, eigenlijk doe ik het heel goed. In feite zie je niets aan me. Wat ik niet begrijp is dat iedereen toch zou moeten opmerken dat ik niet goed met vrouwen ben, dat ik onhandig ben, dat ik als man afga. Ik val namelijk helemaal stil in de aanwezigheid van vrouwen. Ik raak niemand aan, voel me een idioot in gesprekken als het over seks en relaties gaat. Ik ben wel goed genoeg voor ‘de goede vriend’, als het een beetje meezit tenminste.

 Blij met een succesvolle date kan ik ook al niet zijn, want stel nou toch dat ze mij ziet zitten en mee naar huis wil…. dan val ik voor iedereen door de mand, want dat zal ze dan zeker gaan rondbazuinen.

Heel lang al heb ik een ‘ghost lover’ in mijn hoofd, die daar een behoorlijk prominente rol heeft, een super-romantische en ideale vrouw. Zij zal alleen nooit werkelijkheid worden. Dat weet ik maar al te goed. En ze laat me natuurlijk nooit weten dat ze me een zak vindt.

Wat ik niet of nauwelijks weet is hoe een vrouwenlichaam er echt uitziet. Wel van plaatjes en porno natuurlijk. Ik kijk wekelijks een paar keer en dan moet ik het met mezelf stellen, wat me behoorlijk begint op te breken. Lustgevoelens heb ik dus wel, maar langzaam maar zeker begin ik mezelf te vervelen, raakt mijn lijf verdoofd. Hoe een echte vrouw aanvoelt is nog steeds een ‘ver van mijn bed show’. Ik weet niet meer wat ik kan verwachten. Een prostituee zou wel een oplossing voor me kunnen zijn, maar die gang is niet echt iets voor mij, ik wil geen profiteur van afgedwongen seks genoemd worden. Dus hoop ik dat er zomaar ineens een vrouw aanbelt die …..

De vicieuze cirkel drijft me de ene keer tot paniek dan weer tot groot verdriet. Tegelijkertijd voelt het gemis aan huid-op-huidcontact nog eens extra pijnlijk. Mijn verlangen naar intimiteit is sterk, maar hoe vul ik dit in? Ik zie geen mogelijkheden meer ooit nog iets goeds van mijn leven te maken. Telkens stop ik uit pure angst. En dat dit de reden is weet ik zelf heel goed.

Moet ik dan een dubbelleven blijven leven? Ik neem niemand in vertrouwen, zelfs mijn naaste familieleden niet. Ik draag het in mijn eentje, al jaren. Ja, ik moet toegeven dat ik me nu wel knap eenzaam voel, gevangen zelfs.

Terwijl ik al deze alinea’s herlees en tot me door laat dringen, merk ik dat ik een vreemde drang voel opkomen om de deur van deze gevangenis te openen. Ik verlang naar een wereld die mij begrijpt, mijn taal spreekt, mijn problemen herkent. Naar een wereld die oplossingen biedt. Met woorden zoals: “Wil jij erkend worden, precies zoals je bent?” Dit las ik laatst ergens. Wat doet het een pijn om mijzelf zo klem te zien zitten. Komen ook de volgende woorden boven: ”Wil ik mijn probleem wel oplossen? En zo nee, waarom dan niet?”

Hier eindigt het eerste stuk van Joris’ verhaal. Door het te delen is er plek voor een nieuwe geschiedenis ontstaan, een met toekomst, is gebleken.

Hecht je belang aan meer ervaringen van mensen die zich bij Aquarion in diverse stadia van coaching bevinden of bevonden?   Lees dan hier echte teksten van echte mensen, uitgesproken of ingestuurd.

Wil je ze graag zien en horen spreken?  Bekijk dan de video van Jan en Peter.

Benieuwd naar oorzaken van laatbloei op een rijtje?   Lees het hier.