Lichaam verkennen

Wie -ouder dan 2 jaar- roept er nog "Mama, mamma, kom gauw, voel eens hoe zacht mijn velletje is, hier en hier en hier ....."

De moeder was naar haar dochtertje gestormd, de kreten waren ongewoon, vreemd. Was ze in nood? Integendeel, ze vond haar gelukzalig, stralend. 

Een waar gebeurd verhaaltje. Zo schattig, en tegelijkertijd zoveel boekdelen sprekend. Worden wij eigenlijk nog genoeg gestreeld na ons tiende jaar? Blijft dat in ons leven of raken we het kwijt? Voorgoed? Of komt er iemand waardoor we het strelen weer oppakken? 

Het eigen lichaam kennen is een heel ding. We zijn het meestal verleerd na onze babytijd. Toch staan alle strelingen gegrift in onze geheugen, maar vaak weten we er bewust niet veel meer van, laat staan dat we ze terug kunnen halen en onderhouden.

Misschien zijn we er niet zo mee bezig om regelmatig gestreeld te worden, onze handen te doen strelen, ons hele lichaam te geven in streling, wederzijds.

Waren de herinneringen fijn, dan willen we ze wel aanbieden, op vrijersleeftijd. Zijn ze impertinent, afschuwwekkend van aard geweest, dan zorgen we er voor dat we ze diep wegstoppen. Wanneer ze er helemaal niet meer zijn geweest na de op-schoot-tijd dan is er iets grondig ontkend geraakt door ouders, lijkt mij. 

Pasgeleden sprak een priester over zich opvallend jong voelen bij de aanraking van zijn nieuwe vriend op zijn huid. ''Streelde hij?" vroeg ik. "Ja, zei hij." "In vol vertrouwen?", "Ja, voor het eerst sinds mijn jeugd toen een vriendje en ik spelletjes met elkaar deden, die natuurlijk aanvoelden". Mogelijk hadden de streling zijn puberteit teruggehaald en die tijd daarvoor als baby'tje. Als in een Pavlov-reactie. 

Het brein, dat doet zijn werk, grondig, iedere streling wordt geagendeerd, daar waar je kinesthetische leerstijl huist, je tastzin.  Je onthoudt door te doen. Wanneer een aanraking prettig is, wil je er wel meer van, waardoor dat gedeelte van het brein groeit. Dat meer dingen heerlijk aanvoelen ligt voor de hand, dus ook het gevoel van zachte kleding en complimentjes. Eigenlijk alles wat strelend is, op elk niveau.

Echer, wanneer in de puberteit streling door anderen achterwege blijft -om welke reden dan ook- dan begint er een proces van verarming en verschraling op te treden op alle niveaus. Verlies van plezier via senses gebeurt niet in een klap, maar gaat zo geleidelijk dat het vaak niet eens opvalt. Lijfelijk plezier wordt dan een ding op zich.

Een pijnlijk ding en vooral niet meer spontaan. Je zou kunnen zeggen dat een energetische lijn van het hoogste puntje van het hoofd naar het onderste puntje van het bekken doorbroken geraakt. Die lijn noem ik de seksuele stroom-lijn. Als kind en net voor de puberteit was ie er nog wel. Hij is dus niet weg, maar lamgelegd, schijnbaar gebroken. 

Durf je bijvoorbeeld erotisch een ander niet te bekijken, dan zit die breuk al boven de ogen; durf je niet te ruiken en te spreken, dan zit de breuk tussen je ogen en je mond. Durf je niet empatisch te voelen, dan zit ie boven je hart. En ga zo maar naar beneden. Heb je totaal geen vertrouwen in je eigen lijfelijke reageren op een erotisch moment, keur je het zelfs af, krijg je geen erectie, dan zit die breuk vermoedelijk tussen hart en geslacht, in je buik of lager. In feite komen alle gebieden tussen chakra's aan de beurt. Dit is het nazoeken waard, want het zegt iets over het moment dat je stopte seksueel opgewonden te worden met een ander in je buurt.

Waarschijnlijk voel je wel van alles als je porno kijkt. Je bekijkt dat vermoedelijk als je alleen bent, in het geheim, onbespied. Dus niet zomaar in het zicht van een ander. Of je gaat naar een club, waar jij anderen bespieden kan. Ook dat zal je aan niemand vertellen. Maar naar de hoeren gaan is vermoedelijk weer een brug te ver, want dan is er wel een ander bij jou, hoe onpersoonlijk ook.

Komt nog bij dat je verknipt dreigt te raken van porno, want de beelden geven absoluut de werkelijkheid niet aan, zelfs als het om de meeste vrouwenporno gaat. Maar je gelooft het toch en hiermee verbreizelt een (vooral jong) mens zijn vermogen de realiteit van een seksuele verbintenis tot zich te nemen. Geen vrouw zou doen wat de pornoster lijkt uit te kreunen en te gillen: 'ja, hard, keihard, hoe harder hoe beter ....', enzovoorts.

De meeste vrouwen houden juist van aandachtige tederheid. Verkennen van het eigen lichaam gaat helpen te begrijpen wat er werkelijk gebeurt in het lichaam en de geest, vooral wanneer een ander daarvan getuige is die totaal vertrouwd wordt. Dit is een belangrijk aspect van liefde. Elkaars getuigen zijn, vol van vrede, harmonie, plezier, opwinding, uitdaging, extase.

Meestal blijkt dat er een opening, een soort ceremonie nodig is om het leren kennen van het eigen lichaam te kunnen aangaan. Heel bewust en liefdevol, vol van gevoeligheden en sensaties. 

Naar ik hoop geeft deze tekst alvast wat helderheid, voor je de verwijzing naar de coach wilt die je dit -bijna zonder woorden- kan laten meemaken. Ik werk samen met zulke coaches.

Zij hoeven niets van je te hebben of te houden, op privéterrein, dat maakt het makkelijker om je gevoelens vrijelijk te laten stromen. Want zij weten -net als jij nu- dat jij die stroom alleen maar wilt doen ontwaken. Dat scheelt een hoop tijd en gepuzzel in je hoofd. 

De toenaderings- en de massagecoaches werken eerst met eenzijdige en dan met tweezijdige aanrakingen, opbouwend. Bij de tweede coach gaat de (beschermende) kleding uit. 

De massages daarna zijn 'Kashmirisch', speciaal aangepast aan de leefsituatie van maagdmannen. Na enkele malen wennen wordt de aanraking -als je wilt- aangevuld met intieme omhelzingen, tegen elkaar aanliggen, lichamen ontdekken, eren en beminnen, samen douchen. Bedoeld om de seksuele stroom te leren ontdekken en helen, zonder erotische opwinding te bevorderen, zonder penetratie. Kortom, vol van verrukkelijke strelingen.

Plaats een reactie